تبیین تاریخی واگذاری منصب از سوی امام علی(علیه السلام) به افراد با دیدگاه های مختلف سیاسی

نویسنده

دانش آموخته کارشناسی ارشد تاریخ اسلام از هندستان، مجتمع آموزش عالی بنت الهدی، جامعه المصطفی(ص) العالمیه، قم، ایران.

چکیده

دوران کوتاه حکومت امام علی(علیه السلام)، به عنوان نمونه عملی و مصداقی برای هر عصر بوده است، زیرا حکومت بر مبنای حکمت، عدالت، و مشارکت عمومی بود. بر قراری نظم فقط توسط نیروی های با تقوی یاران کارگزاران مخلص، زیرک، کاردان، شجاع و فداکار امکان پذیر هست، پس انتخاب انها بر اساس مبانی عقل، دین و ملاکها مانند: دینداری، سابقه خانوادگی در خدمت به اسلام، پاکدستی باشد. خلافت حضرت امام(علیه السلام) عصر تضارب اندیشه های سیاسی بوده است، امام علی(علیه السلام) به عنوان رهبر جریان تشیع زمانی که به خلافت رسید. کدام جریان های موجود در جامعه برای تصدی مناصب استفاده کرد؟ کارگزاران علی از اندشه های سیاسی، مانند جریان های تشیع ، هواداران سیاسی و حتی از جریان قاعدین نیز بوده اند که این مورد اخیر بر حسب ضرورت و نیاز جامعه اتفاق افتاده است، در این میان حضرت از جریان عثمانی و قاعدین که با علی بیعت نکرده بودند، سود نبرد حتی حاضر به استفاده موقت از ایشان هم نبود. آشنای اجمالی از این اندیشه ها، با بررسی گونه ها، به شرح حال کارگزاران حضرت، علل به کارگیری این افراد، در راستای آن تطبیق ملاک های انتخاب کارگزاران و علل عدم به کارگیری بعضی از این اندیشه ها مورد کاوش قرار گرفته است.

کلیدواژه‌ها